Meeuwen

DSCN0979

Je zou kunnen stellen dat de bootreis van Den Helder naar Texel (vice versa) behoorlijk gaat vervelen naar mate je vaker heen en weer vaart. Uit ervaring kan ik beweren dat deze stelling niet altijd opgaat. Er zijn dagen dat de golven van het Molengat hetzelfde volume lijken te hebben als de week ervoor en de week daarvoor…en dat is niet zo! Geen overtocht is gelijk. Het weer is geen dag hetzelfde. Er zijn altijd mensen aan boord die de situatie van de dag beïnvloeden. Zo kan een ‘eenzame’ overtocht toch nog gezellig worden wanneer je een klasgenoot van vroeger tegenkomt. Helaas…je zal het net zien, du moment dat jij overvaart, laten je klasgenoten het massaal afweten. Er zijn van die dagen dat de vaartijd van 20 minuten wel een eeuwigheid lijkt te duren en de verveling een kans krijgt. Op zulke dagen ontbreekt natuurlijk net een tijdschrift of boek en zijn de medereizigers het aanspreken niet waard. Bovendien is het obligate kopje koffie van de TESO nooit gloeiend heet.  Voordat de boot de haven van Den Helder zich waagt aan de overtocht, is de koffie op. Je kunt van geluk spreken wanneer je op zo’n moment een paar oude, onaangeroerde boterhammen in je bagage meedraagt.

Meeuw

Er is geen leuker vermaak dan het voeren van de meeuwen tijdens de overtocht. Merkwaardig genoeg zie je in eerste instantie geen meeuw vliegen en sta je eigenlijk een beetje voor gek met je zakje brood aan de reling. Enige schaamte stijgt op: andere verleidingen wonnen het van gezonde bruine boterhammen. Om weer snel te vergeten. Op het moment dat het eerste stukje brood is geworpen, duiken de meeuwen op. Alsof ze uit het niets verschijnen. Alsof ze een zesde zintuig voor oud brood hebben. Al gauw kakelen en krijsen allerlei exemplaren door elkaar en begint de strijd om in een zo kort mogelijke tijd het maximale binnen te krijgen.

In de loop der jaren zijn me een paar ‘vaste klanten’ opgevallen. Zo vliegt er altijd een zilvermeeuw mee, die maar één poot heeft: inmiddels gedoopt als “Karel met de houten poot”. Best zielig, in eerste instantie, maar hij koketteert met zijn handicap en heeft deze ingezet om kinder- en vrouwenharten te doen smelten. Dan is een enorm grote meeuw, die nogal trots rondvliegt: “De Koning”. Deze statige vogel heeft mijn hart gestolen en krijgt daarom altijd een extra stukje. Ik probeer het brood zo dicht mogelijk bij zijn vervaarlijke bek te gooien zodat hij veel kans heeft om het aan te pakken. Hij wordt al een dagje ouder en wint het anders niet van de jongere macho meeuwen.

Op dagen met matige wind zijn er zelfs meeuwen die uit je hand eten. Met windkracht 9 zal de honger van de meeuwen er niet minder om zijn, maar ik waarschuw: dit gaat u uw dierbare ledematen kosten. Overigens is dit spelletje sowieso niet geheel zonder gevaar, want ook meeuwen timen wel eens verkeerd. Vooral overmoedige toeristen worden hier het slachtoffer van. Eigenlijk is het überhaupt niet leuk om in conclaaf te gaan met de locale meeuwen wanneer er toeristen zijn. Deze futiele, kinderlijke bezigheid is alleen leuk zonder pottenkijkers of luistervinken. Vertel dit niet verder: ik kan het niet laten om ongegeneerd in gesprek te gaan met de meeuwen: een goed bewaard geheim tussen meeuw en vrouw…

Heerlijk: de therapeutische meeuwensessie heelt alle wonden, de altijd aanwezige wind dartelt of rukt aan je hoofd, blaast alle muizenissen weg en zo is het ‘verplichte’ bootreisje toch nog ergens goed voor!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s